Zawód szefa kuchni – najlepsi szefowie kuchni na świecie

Od czasów starożytnych toczyły się zażarte debaty o to, który zawód jest najstarszy i najistotniejszy. Z pełnym żołądkiem można godzinami dyskutować o zaletach tego czy innego zawodu. Ale gdy człowiek jest bardzo głodny, debata ustaje, ponieważ uświadamia sobie, że nie ma starożytniejszego ani bardziej istotnego zawodu niż ten, który nie tylko karmi człowieka, ale także zapewnia mu przyjemność z posiłku, nie tylko dzięki pięknie przygotowanemu i estetycznie podanemu daniu, ale także dzięki wykwalifikowanej obsłudze, przytulnej jadalni i mistrzowsko zastawionemu stołowi. Innymi słowy, nie ma starożytniejszego ani bardziej istotnego zawodu niż kucharz. Myślę, że nikt nie zaprzeczy, że tylko pełny żołądek może wywołać pragnienie spektaklu. Nic więc dziwnego, że przedstawiciele tego zawodu są poszukiwani przez ludzi wszystkich rang i klas, od prezydentów, królów i książąt po nas, grzeszników.

Słowo „kucharz”, tak pojemne w swojej istocie, nie doczekało się od razu osobliwego przedrostka „kucharz”. Historia tej przemiany cofa nas o wieki. Niewątpliwie potrzeba kucharza pojawiła się wśród starożytnych ludzi, gdy tylko zdali sobie sprawę, że upolowana zwierzyna lub tusza zwierzęcia smakują o wiele lepiej, gdy są pieczone nad ogniem. Spośród członków plemienia wybierano jedną osobę odpowiedzialną za przygotowywanie potraw. Stopniowo, poprzez selekcję, wybierano osobę, której tak zwane „danie” zadowalało całe plemię. W ten sposób narodził się kucharz. Ale wciąż daleko mu do bycia kucharzem.

Jeden wiek ustępuje miejsca kolejnemu. Ludzkość ewoluuje, staje się bardziej cywilizowana, a obowiązki zawodowe kucharzy ulegają zmianom. Zazwyczaj ich usługi kulinarne są poszukiwane przez szlachetnych obywateli, znanych z bogactwa i spędzania wolnego czasu.

Zawód ten stał się naprawdę pożądany dopiero wtedy, gdy branża restauracyjna zaczęła się dynamicznie rozwijać. Lokal, który mógł sprostać ostrej konkurencji, potrzebował szefa kuchni, który potrafiłby nie tylko przyrządzać pyszne jedzenie, ale także tworzyć dania zachwycające klientów.

W 1895 roku Francuska dziennikarka Marthe Distel zakłada szkołę Le Cordon Blue i ma na celu zapoznanie społeczeństwa z działalnością, przepisy Szefowie kuchni, którzy ugruntowali swoją pozycję jako prawdziwi profesjonaliści w swojej dziedzinie, zaczęli wydawać czasopismo kulinarne. Wkrótce potem jego szkoła uzyskała nowy status: stała się międzynarodową szkołą sztuki kulinarnej i przyjmowała studentów z całego świata. kraje świataNieprzypadkowo nazywano ją Babilonem Narodowości. To właśnie tutaj kształcili się prawdziwi mistrzowie sztuki kulinarnej, przyszli szefowie kuchni. Ta szkoła wykształciła certyfikowanych specjalistów, którzy wynieśli tytuł szefa kuchni na niespotykane dotąd wyżyny.



Nasz XXI wiek nazywany jest wiekiem ludzi biznesu. Społeczeństwo, choć trzeszczy, zaczyna dostrzegać jedną prostą prawdę: Jeśli chcesz odnieść sukces i być bogatym, pracuj ciężko, staraj się o siebie. Branża restauracyjna odnotowała kolejny skok naprzód. Restauracje organizują bankiety, rocznice i święta. Partnerzy biznesowi umawiają tam spotkania. Ci, którzy w pogoni za karierą nie mogą pozwolić sobie na gotowanie na kuchence we własnej kuchni, przychodzą tu, aby delektować się profesjonalnie przygotowanymi daniami, odpocząć od zgiełku i zrelaksować się. Właściciele restauracji rozumieją, że szef kuchni, który zasługuje na miano mistrza w swoim fachu, jest niezbędny do osiągnięcia sukcesu. Nie każdy kucharz może być szefem kuchni, ale każdy szef kuchni w sztuce kulinarnej musi być prawdziwym szefem kuchni.

Za tym, szczerze mówiąc, dalekim od romantyzmu słowem „szef kuchni” kryje się osoba o naprawdę niezwykłym zawodzie. Niczym dwulicowy Janus, musi on umiejętnie łączyć cechy przywódcy i być mistrzem sztuki kulinarnej w kuchni.

Jako szef kuchni musi ściśle przestrzegać swoich obowiązków, których istotę można streścić w czterech słowach: przewodzić, kontrolować, wdrażać i doskonalić (poprawiać). Dla dociekliwych czytelników warto dodać, że szef kuchni musi również zarządzać działaniami podległego mu zespołu.

Jego świętym obowiązkiem jest stałe nadzorowanie technologii gotowania i jakości przygotowywanych dań.

Praca kucharza wymaga ścisłego przestrzegania norm bezpieczeństwa i higieny pracy, przepisów sanitarnych oraz higieny osobistej każdego członka zespołu. Dbanie o przestrzeganie tych przepisów jest również częścią zakresu obowiązków.

Szef kuchni, uważany za mistrza w swoim fachu, na bieżąco pracuje z dokumentami regulacyjnymi, informuje o działalności restauracji, przygotowuje menu i zamawia składniki potrzebne do przygotowania dań, sprawdzając ich jakość i daty przydatności do spożycia.

To właśnie on powinien znać specyfikę zawodową i unikalny charakter każdego członka zespołu oraz umiejętnie wykorzystywać tę wiedzę przy przydzielaniu pracowników i układaniu harmonogramu pracy.

Jeśli członkowie zespołu popadną w samozadowolenie i nie będą dążyć do doskonalenia się i uczenia się nowych rzeczy, lokal stoi w obliczu upadku. Profesjonalny szef kuchni to rozumie i, rozwijając się, ciężko pracuje, aby podnieść poziom zawodowy swoich podwładnych.

Gdyby jednak zawód ten oznaczał wyłącznie rolę przywódczą, raczej nie usłyszelibyśmy o tak światowej sławy szefach kuchni, jak Ferran Adria, Alon Dukas, Gordon Ramsay, Massimo Bottura, Rene Redzeki, Anatoly Kim, Ilya Lazersen i wielu innych. Udowodnili, że osoba pracująca w tym zawodzie to nie tylko lider, ale także twórca, magik, marzyciel, wizjoner, artysta. W rękach prawdziwych mistrzów swojego fachu, zwykłe składniki przemieniają się w kulinarne arcydzieła. Dania, które przygotowują, są niezapomniane nie tylko ze względu na wykwintny smak, ale także niepowtarzalną prezentację.

Każdy z wyżej wymienionych kulinarnych czarodziejów ma swoją własną historię opanowania tego zawodu. Stąd też światowa sława Hiszpański szef kuchni Ferran Adrià, który prowadził jedną z najlepszych placówek na świecie, Katalońska restauracja El BulliZnalazł się w tym zawodzie zupełnie przypadkiem, decydując się na pracę na pół etatu podczas wakacji w wspomnianej restauracji, która wówczas przynosiła skromne dochody i cieszyła się raczej kiepską reputacją. Nawet wtedy, bez kwalifikacji szefa kuchni ani doświadczenia w zawodzie, zadomowił się na tyle, że po odbyciu służby wojskowej właściciele zaprosili go do pracy. I mieli rację w swoim wyborze, ponieważ kilka lat później umiejętności i talent Ferrana Adrii sprawiły, że restauracja otrzymała najwyższe uznanie krytyków, otrzymując najbardziej prestiżowe wyróżnienie – trzy gwiazdki Michelin – i tytuł najlepszej restauracji na świecie, słynącej z kuchni molekularnej!



O tym, że kuchnia hiszpańska zasługuje na szczególną uwagę prawdziwych smakoszy, świadczy również fakt, że Hiszpańska restauracja El Celler de Can Roca Można śmiało powiedzieć, że jest to druga najlepsza restauracja na świecie, mająca na swoim koncie trzy gwiazdki Michelin.



Właścicielami tej restauracji są trzech braci: Joan, Josep i Jordi RocaMiłość do gotowania mają we krwi. Jako dzieci, ulubionym miejscem chłopców w domu była kuchnia, gdzie obserwowali, jak rodzice i babcia tworzą kulinarne arcydzieła i chętnie im pomagali. Z wiekiem bracia zachowali to zainteresowanie, a ich dziecięca pasja przerodziła się w pasję na całe życie. Stworzyli własną restaurację, gdzie każdy z nich znalazł sposób na wykorzystanie swoich talentów. Starszy brat, Jean, został szefem kuchni, bogiem kuchni. Tam zapomniał o wszystkich problemach i stał się artystą i magikiem, tworząc tak katalońskie dania, że ​​nawet doświadczeni smakosze byli pod wrażeniem jego kunsztu.

Mówiąc o daniach, którymi prawdziwi mistrzowie swojego rzemiosła zachwycają gości restauracji, trudno nazwać ich dziełem kreatywności. Idea, że ​​gotowanie jest sztuką, należy do włoskiego szefa kuchni, który zdobył światową sławę dzięki swojemu wyjątkowemu talentowi. Massimo Bottura rozsławił włoską kuchnię i jego Restauracja Osteria Francescana w Maden zasłużenie zajmuje szóste miejsce wśród najlepszych restauracji na świecie.



Według Massimo gotowanie to proces twórczy. Nieustannie eksperymentuje, ale kulinarne arcydzieła, które wychodzą spod rąk tego magika, mają swoje korzenie w tradycji. Ten znany Włoch to coś więcej niż tylko szef kuchni; to artysta, a jego dania to dzieła sztuki. Oferują nie tylko doznania smakowe, ale i estetyczne.

Pozycja szefa kuchni jest naprawdę wyjątkowa. Z jednej strony, osoba w tym zawodzie musi być skrupulatna i precyzyjna aż do granic możliwości; z drugiej strony, musi posiadać poczucie piękna i umiejętność urzeczywistniania własnych, niesamowitych fantazji. A jeśli gotowanie w kuchni nie jest dla Ciebie przykrym obowiązkiem, jeśli nie wrzucasz składników do garnka, ale tworzysz, marząc o tym, by uszczęśliwić rodzinę i przyjaciół swoimi kulinarnymi innowacjami, to wiedz, że w Tobie płonie szef kuchni. Spróbuj, a może (i dlaczego nie) zostaniesz kolejnym kulinarnym czarodziejem.

Zapraszamy do zapoznania się przepisy znanych szefów kuchni.