Absynt: mity i rzeczywistość

Absynt fotograficzny: mity i rzeczywistość

Czym jest absynt?

Absynt to mocny likier zawierający 85% etanolu, wzbogacony różnymi ziołami, z których najpopularniejsze to piołun i bylica pospolita. Chlorofil zawarty w ziołach nadaje napojowi zielony kolor, a piołun gorzki smak. Aby zniwelować goryczkę, absynt zazwyczaj rozcieńcza się wodą i cukrem, co nadaje mu mętny, biały kolor.

Pochodzenie i historie absyntu

Pochodzenie absyntu wciąż jest przedmiotem debaty. Chociaż cieszył się największą popularnością pod koniec XIX wieku, został wynaleziony znacznie wcześniej. Istnieją dowody na jego istnienie już w latach 50. XVIII wieku. Jednak główne składniki absyntu – piołun i etanol – były znane ludzkości tysiące lat przed tą datą. Być może napój ten został wynaleziony dawno temu, potem zapomniany, a następnie ponownie odkryty i tak dalej.

Słowo „absynt” pochodzi z Francji. Pod koniec XIX wieku napój ten cieszył się szczególną popularnością. Podawano go w kawiarniach za jedyne 3–10 centów, w zależności od zasobności portfela. Tanie lokale sprzedawały oczywiście podróbki, którym nadawano zielony kolor za pomocą miedzi i innych składników.

Napój ten nadal cieszy się popularnością wśród pisarzy i artystów. Dzieje się tak, ponieważ wywołuje on pewien rodzaj dezorientacji umysłowej, a także takie efekty jak euforia, halucynacje i uśmierzanie bólu. Artystom i pisarzom często brakuje wyobraźni, by tworzyć nowe obrazy, a właśnie to oferuje absynt.

Składniki i ich działanie

Absynt składa się głównie z substancji chemicznej zwanej etanolem. Może on stanowić od 60 do 85% składu napoju. To on wywołuje euforię i ma silne działanie przeciwbólowe. Powoduje również pewne skutki uboczne o charakterze psychologicznym.

Do produkcji tego napoju zazwyczaj używa się dwóch rodzajów piołunu. Piołun był pierwotnie używany przez starożytnych uzdrowicieli jako środek przeciwpasożytniczy, stosowany do pozbywania się robaków i innych pasożytów. I rzeczywiście był dość skuteczny. Jego korzenie zawierają substancje toksyczne, które hamują aktywność pasożytów. Spożycie zbyt dużej ilości piołunu może również spowodować zatrucie. Jednakże nie zostało to jeszcze ostatecznie udowodnione. Uważa się, że osoby pijące zbyt dużo absyntu mogą rozwinąć absyntyzm – stan charakteryzujący się napadami padaczkowymi, majaczeniem, halucynacjami i ogólnym splątaniem. Wiadomo, że tujon, substancja niegdyś używana do trucizny na myszy, może gromadzić się w organizmie i powodować podobne objawy. Substancja ta znajduje się w piołunu. Dolegliwości Van Gogha i innych artystów były najprawdopodobniej spowodowane nadmiernym spożyciem absyntu i związanymi z nim skutkami ubocznymi, a nie chorobą psychiczną.

Oprócz piołunu, absynt zawiera również tatarak i gałkę muszkatołową. Te dwa składniki, spożywane w dużych ilościach, mogą również wywoływać halucynacje.

Absynt i prawo

Absynt został zakazany w Stanach Zjednoczonych w 1912 roku, a nieco później w Europie. Później jednak ponownie zatwierdzono go we Francji i Hiszpanii. Legalność jego sprzedaży i spożycia wciąż jest przedmiotem debaty. Niektórzy twierdzą, że z powodu różnych zakazów absynt jest obecnie produkowany w niższym stężeniu niż kiedyś, co czyni go całkowicie bezpiecznym dla psychiki. Badania nad jego składnikami i ich wpływem na organizm ludzki nie zostały jeszcze przeprowadzone, dlatego trudno jest sformułować jednoznaczne wnioski.

Podsumowując

Ze względu na nieznany charakter procesów produkcyjnych, nie sposób określić, jak silne były psychologiczne efekty absyntu w czasach, gdy był produkowany. Nie wiadomo, co powodowało tak wiele skrajnych reakcji po jego wypiciu – być może była to reakcja na substancje takie jak siarczan miedzi, kurkuma i zielona anilina, używane w celu nadania napojowi charakterystycznego zielonego koloru. To pytanie wciąż wymaga dalszych badań.